Radio z Polski nadaje tajemnicze ciągi cyfr kobiecym głosem

Czym są stacje numeryczne?

Stacjami numerycznymi nazywa się radiowe transmisje, w których zamiast typowego programu pojawiają się uporządkowane ciągi cyfr, liter, słów kodowych albo sygnałów dźwiękowych. Najczęściej wykorzystują fale krótkie. Mają one istotną właściwość: w odpowiednich warunkach sygnał może docierać na bardzo duże odległości dzięki propagacji w jonosferze. Nie potrzeba internetu, sieci komórkowej ani satelitarnego terminala. Klasyczna stacja numeryczna może więc nadawać wiadomość na ogromny obszar, a odbiorca potrzebuje tylko odpowiedniego radia. To prowadzi do charakterystycznego paradoksu: transmisja jest całkowicie publiczna, ale jej treść pozostaje niezrozumiała. Każdy może usłyszeć cyfry. Nie każdy wie, co oznaczają.

E11 „Oblique” – stacja powiązana z Polską

Jedną z obecnie monitorowanych stacji jest E11, określana w systemie klasyfikacyjnym ENIGMA nazwą „Oblique”. Serwis Priyom, prowadzony przez międzynarodową społeczność zajmującą się monitorowaniem stacji numerycznych, klasyfikuje E11 jako aktywną. Według zgromadzonych tam danych:

Priyom wskazuje okolice Warszawy i konkretny ośrodek nadawczy w rejonie Chotomowa. Nie jest to jednak oficjalne oświadczenie polskich służb dotyczące przeznaczenia E11. Lokalizacja została ustalona na podstawie m.in. pomiarów radiowych, analizy technicznej i informacji dotyczących infrastruktury. We wrześniu 2026 r. również polskie media technologiczne opisywały E11 i rosyjskojęzyczną S11a jako działające z terenu Polski radiostacje numeryczne.

Co właściwie nadaje E11?

Typowa transmisja E11 trwa zaledwie kilka minut. Może pojawić się najpierw trzycyfrowy identyfikator, następnie charakterystycznie wypowiedziane słowo „Oblique”, odpowiadające znakowi ukośnika „/”. Jeżeli nie ma właściwej wiadomości, pojawia się tzw. null message – transmisja informująca w praktyce, że dla danego harmonogramu nie ma komunikatu. Jeżeli nadawany jest właściwy przekaz, po identyfikatorze pojawia się liczba określająca liczbę grup, a następnie długie ciągi pięciocyfrowych liczb. Przykładowy zapis ma postać podobną do:

698/24

69284 77323 03286 36932 32841
74604 05128 64892 64548 08105

To autentyczny format wiadomości zarejestrowanej przez nasłuchowców E11 we wrześniu 2026 r. Nie oznacza to jednak, że wiemy, co liczby znaczą.

Po co ktoś nadaje ciągi cyfr?

Najbardziej prawdopodobnym wyjaśnieniem jest przesyłanie zaszyfrowanych instrukcji. Odbiorca nie interpretuje poszczególnych cyfr bezpośrednio. Zapisuje komunikat, a następnie wykorzystuje wcześniej otrzymany klucz lub ustaloną procedurę kryptograficzną. Jedną z metod historycznie wykorzystywanych w tego rodzaju łączności jest szyfr jednorazowy – One-Time Pad (OTP). W prawidłowo zrealizowanym systemie klucz:

• jest losowy;
• ma długość co najmniej równą wiadomości;
• pozostaje tajny;
• jest wykorzystywany tylko jeden raz.

Przy spełnieniu tych warunków przechwycenie kryptogramu nie wystarcza do odtworzenia wiadomości. Dlatego publiczne nadawanie ciągów cyfr wcale nie musi być błędem systemu. Wręcz przeciwnie – może być jego podstawową zaletą.

Czy naprawdę są to wiadomości dla szpiegów?

W przypadku konkretnej E11 nie mamy publicznego dokumentu mówiącego: „ten komunikat był przeznaczony dla agenta X”. Istnieją jednak dobrze udokumentowane przypadki potwierdzające wykorzystywanie radia krótkofalowego do przekazywania zaszyfrowanych instrukcji agentom. Jednym z najbardziej znanych jest przypadek Any Belén Montes, wysokiej rangą analityczki amerykańskiej Defense Intelligence Agency, która przez lata szpiegowała na rzecz Kuby. Po jej zatrzymaniu FBI ujawniło, że Montes otrzymywała instrukcje od kubańskiego wywiadu właśnie w postaci zakodowanych transmisji na falach krótkich. Dysponowała również materiałami umożliwiającymi szyfrowanie i odszyfrowywanie komunikatów. Nie dowodzi to automatycznie przeznaczenia każdej istniejącej stacji numerycznej. Pokazuje jednak, że mechanizm, który przez lata uważano za „teorię o radiu dla szpiegów”, był rzeczywiście wykorzystywany operacyjnie.

Nie można również wykluczyć, że część transmisji służy wojskowym systemom łączności, w tym przekazywaniu rozkazów, kodów alarmowych lub instrukcji przygotowanych na sytuacje kryzysowe. Publicznie dostępne dane nie pozwalają jednak ustalić przeznaczenia konkretnych komunikatów E11. Forma dłuższych szyfrogramów wskazuje, że system może służyć do przekazywania bardziej rozbudowanych wiadomości niż tylko prostych sygnałów alarmowych.

Dlaczego używać radia w epoce Internetu?

Na pierwszy rzut oka sposób komunikacji wydaje się wręcz archaiczny. Dlaczego ktoś miałby w XXI wieku czytać liczby przez radio, skoro istnieją komunikatory szyfrowane, internet satelitarny, telefony i VPN? Odpowiedź kryje się w różnicy między nadawaniem a odbieraniem. Odbiornik krótkofalowy działa pasywnie. Nie musi logować się do sieci, łączyć z serwerem ani wysyłać żadnego pakietu danych.

Nadajnik może więc wysłać wiadomość do osoby znajdującej się setki lub tysiące kilometrów dalej, nie otrzymując od niej żadnego elektronicznego potwierdzenia. Dla zwykłego użytkownika byłoby to ograniczenie. Dla agenta działającego pod przykryciem może być ogromną zaletą.

Co pozostaje tajemnicą?

Największą zagadką stacji numerycznych nie jest obecnie samo ich istnienie. Sygnał można odebrać, nagrać i analizować. Znane są częstotliwości, godziny emisji, formaty transmisji, a często nawet przybliżone miejsca, z których sygnał pochodzi. Nieznane pozostają przede wszystkim:

• dokładna treść poszczególnych wiadomości;
• tożsamość ich odbiorców;
• cel konkretnych komunikatów;
• procedury kryptograficzne stosowane przy danym przekazie;
• to, jaka instytucja odpowiada za każdy z aktywnych systemów.

W przypadku rodziny stacji określanej przez Priyom jako „Polish 11” społeczność nasłuchowa przypisuje działalność polskim służbom, ale nie wiadomo publicznie, która konkretnie instytucja miałaby odpowiadać za E11. I właśnie tu kończą się dane, a zaczynają spekulacje.

Jak samodzielnie posłuchać E11 przez Internet?

Najciekawsze jest to, że nie trzeba kupować krótkofalówki. W Internecie działa wiele publicznie dostępnych odbiorników SDR – Software Defined Radio. Są to prawdziwe urządzenia radiowe podłączone do Internetu, którymi można sterować z poziomu przeglądarki. 

Krok 1. Znajdź internetowy odbiornik radiowy

Najwygodniej skorzystać z mapy publicznych odbiorników KiwiSDR: rx.linkfanel.net 

Na mapie wybierz odbiornik znajdujący się w Polsce albo w Europie Środkowej – np. w Czechach, Niemczech czy na Słowacji. 

Po kliknięciu punktu na mapie można przejść bezpośrednio do interfejsu odbiornika i ustawić interesującą częstotliwość. 

Alternatywnie można skorzystać z katalogu WebSDR: websdr.org 

W przypadku E11 najlepiej wybierać odbiorniki pokrywające zakres fal krótkich co najmniej do około 15 MHz.

Krok 2. Sprawdź aktualną częstotliwość 

E11 nie nadaje cały czas na jednej częstotliwości. Aktualny harmonogram znajduje się pod adresem: Priyom – harmonogram E11 W tabeli podane są:

• dni tygodnia;
• godzina UTC;
• częstotliwość właściwa dla danego miesiąca;
• identyfikator konkretnego harmonogramu.

Krok 3. Ustaw USB Po otwarciu odbiornika SDR:

1. wpisz częstotliwość podaną w Priyom;
2. wybierz tryb USB;
3. ustaw się na częstotliwości kilka minut przed planowaną transmisją;
4. poczekaj na rozpoczęcie emisji.

Jeżeli niczego nie słychać, nie musi to oznaczać, że transmisji nie było. Inny internetowy odbiornik może mieć w danej chwili znacznie lepszą propagację.

Kiedy E11 nadaje?

E11 ma wiele niezależnych harmonogramów. Poszczególne emisje odbywają się zwykle dwa razy w tygodniu. Ważne: Priyom podaje godziny w UTC, a nie w czasie polskim. Przykładowo według harmonogramu obowiązującego we wrześniu 2026 r. w piątki można znaleźć m.in. następujące emisje:

Uwaga: tabela jest przykładem aktualnym dla września 2026 r. Częstotliwości E11 zmieniają się wraz z miesiącami i harmonogram może być aktualizowany. Dlatego przed każdym nasłuchem należy sprawdzić bieżącą tabelę Priyom. Jeszcze jedna pułapka: odbiorca może trafić na transmisję, ale nie usłyszeć długiej wiadomości. Większość emisji E11 to tzw. null messages. Właściwe ciągi składające się z kilkudziesięciu pięciocyfrowych grup pojawiają się znacznie rzadziej.

Gdzie znaleźć nagrania i zapisane ciągi cyfr?

Jeżeli nie chcesz czekać na transmisję na żywo albo odbiór jest zbyt słaby, E11 można zweryfikować również w archiwach. Na stronie: Priyom – E11 Oblique znajduje się próbka audio. Jeszcze ciekawsze są podstrony poszczególnych harmonogramów. Zbierane są tam daty transmisji oraz przepisane przez nasłuchowców ciągi cyfr. Przykładowo we wrześniu 2026 r. odnotowano komunikat:

698/24
69284 77323 03286 36932 32841...

Liczba „24” oznacza w tym formacie liczbę grup wiadomości. W archiwum można zobaczyć podobne zestawy sięgające wielu lat wstecz. W ten sposób czytelnik może niezależnie zweryfikować trzy rzeczy:

1. że stacja rzeczywiście istnieje;
2. że regularnie pojawiają się transmisje;
3. że w określonych terminach nadawane są rzeczywiste ciągi pięciocyfrowych grup.

Nie może natomiast samodzielnie ustalić ich znaczenia, jeśli nie posiada odpowiedniego klucza.

Dlaczego cyfry bywają powtarzane?

Na nagraniach stacji numerycznych można zauważyć redundancję: identyfikatory i grupy cyfr mogą być powtarzane. W epoce cyfrowych nagrań wydaje się to zbędne, jednak system tego typu musi działać również wtedy, gdy odbiorca korzysta tylko z prostego radia. Fale krótkie są podatne na zaniki sygnału, zakłócenia atmosferyczne i interferencje. Kilkusekundowe pogorszenie odbioru może sprawić, że jedna grupa cyfr stanie się nieczytelna. Powtórzenie umożliwia jej ponowne zapisanie i porównanie. W systemie przekazującym zaszyfrowane instrukcje pojedyncza błędna cyfra może uniemożliwić poprawne odszyfrowanie fragmentu wiadomości, dlatego redundancja jest zaletą, a nie wadą.

Czy można samemu rozszyfrować wiadomość E11?

Sam zapis tysięcy cyfr zachęca do poszukiwania wzorców. Można porównywać wiadomości, sprawdzać częstotliwość występowania cyfr, długość komunikatów czy powtarzalność identyfikatorów. Nie oznacza to jednak, że metodą statystyczną uda się dotrzeć do właściwej treści. Jeżeli zastosowano prawidłowo przygotowany szyfr jednorazowy, sam kryptogram nie dostarcza wystarczających informacji do odzyskania wiadomości bez klucza. Dlatego fakt, że archiwa Priyom zawierają całe lata zapisanych ciągów liczb, nie musi stanowić problemu dla ich nadawcy. To niezwykły rodzaj tajemnicy: tekst leży publicznie przed nami, ale nie mamy narzędzia pozwalającego ustalić, co naprawdę mówi. 

Co właściwie możemy uznać za pewne?

Historia E11 jest ciekawa właśnie dlatego, że nie wymaga tworzenia teorii spiskowych. Możemy samodzielnie sprawdzić, że:

• stacja oznaczana jako E11 rzeczywiście nadaje;
• wykorzystuje kobiecy głos i język angielski;
• ma regularny harmonogram;
• nadaje pięciocyfrowe grupy liczb;
• jej sygnał jest przez społeczność nasłuchową lokalizowany w Polsce;
• transmisje można odbierać przez publiczne internetowe odbiorniki SDR;
• istnieją archiwa nagrań i spisanych wiadomości.

Znacznie mniej pewne jest to, kto dokładnie odbiera poszczególne komunikaty i czego dotyczą. Najbardziej prawdopodobna interpretacja wiąże podobne systemy z łącznością wywiadowczą, wojskową lub inną komunikacją wymagającą anonimowego odbiorcy. Wiemy z udokumentowanych przypadków historycznych, że taki sposób kontaktowania się z agentami był rzeczywiście stosowany. Nie wiemy jednak, co oznacza konkretne: 69284 77323 03286 36932... Być może wie to tylko osoba posiadająca właściwy klucz. I właśnie na tym polega fenomen stacji numerycznych: wiadomość może zostać nadana publicznie do całego świata, a mimo to pozostać prywatna dla wybranego odbiorcy.

Bibliografia i materiały źródłowe

Źródła polskojęzyczne

• Michalik Ł., „Polskie radiostacje dla szpiegów nadają. Każdy może usłyszeć szyfrowane informacje”, WP Tech, 9 września 2026.
• Taler H., „Włączasz radio, a tam tajne informacje dla szpiegów. To nie żart, tak jest na całym świecie”, Spider's Web, 10 grudnia 2021.
• Cerekwicki C., „One Time Pad czyli jednorazowa podkładka”, Hakin9, nr 6/2007.
• Jabłoński J., „Koncepcja kryptosystemu RSA z kluczem jednorazowym”, Przegląd Elektrotechniczny, 2011, nr 11.
• Instytut Pamięci Narodowej – materiały dotyczące historycznej łączności i techniki operacyjnej służb PRL, w tym wystawa „Oczy i uszy bezpieki”.

Materiały techniczne wykorzystane do weryfikacji aktualnego działania

• Priyom.org – E11 „Oblique”, opis stacji, format transmisji, lokalizacja, nagrania i archiwum komunikatów.
• Priyom.org – E11 Schedule, aktualny harmonogram emisji.
• Priyom.org – Polish 11, dokumentacja operatora i lokalizacji nadajnika.
• KiwiSDR – publiczna sieć internetowych odbiorników SDR.
• WebSDR.org – katalog odbiorników radiowych dostępnych przez przeglądarkę.
• Federal Bureau of Investigation, „Ana Montes” – materiały dotyczące wykorzystywania zakodowanych transmisji krótkofalowych przez kubański wywiad.